Myanmar kwam gedurende de 19e eeuw steeds verder in handen van Engeland. In 1886 werd het een provincie van India en in 1937 werd het een aparte kolonie. Na de tweede wereldoorlog eisten de Birmezen, onder leiding van Aung San, hun onafhankelijkheid.  In 1947 werd Aung San vermoord en een jaar later, in 1948, werd het land onafhankelijk.  

De Unie van Birma

De 'Unie van Birma', onder leiding van minister-president U Nu, was zeer instabiel vanwege etnische, nationale en politieke problemen. In 1962 vond er een militaire coup plaats, onder leiding van generaal U Ne Win. De democratische regering werd omvergeworpen en er werd een één-partij systeem ingesteld. De ‘Burma Socialist Programme Party’ (BSPP) trok alle politieke en bestuurlijk macht naar zich toe. De productiemiddelen werden genationaliseerd, het economische beleid gecentraliseerd en onafhankelijke berichtgeving verboden. In de jaren ‘80 werd de greep op de economie wat losser, maar de economische situatie bleef verslechteren.  

De State Law and Order Restoration Council (SLORC)

De dramatische economische en politieke situatie leidde in 1988 tot grootschalige pro-democratische protesten. Ne Win trad af en werd vervangen door de State Law and Order Restoration Council (SLORC) onder leiding van generaal Saw Maung. De protesten werden hardhandig neergeslagen, waarbij over de honderd studenten en burgers omkwamen. Een jaar later, in 1989, werd de naam van het land veranderd van Birma in de 'Unie van Myanmar'.  

Verkiezingen van 1990

In 1990 werden er voor het eerst verkiezingen gehouden, die met 80% van de zetels gewonnen werden door de ‘National League for Democratie’ (NLD), een oppositiepartij geleid door Aung San Suu Kyi, de dochter van generaal Aung San. De junta heeft de verkiezingsuitslag tot op de dag van vandaag niet erkend. Vrijwel alle politieke tegenstanders, waaronder ook Aung San Suu Kyi, werden gearresteerd. Aung San Suu Kyi werd onder huisarrest geplaatst. In 1992 kwam kwam generaal Than Shwe aan de macht.  

Roadmap to democracy

In 1993 werd er een nationale conventie ingesteld met als doel een grondwet op te stellen. Deze werd echter met vaste regelmaat geschorst en in 1996 werd de nationale conventie opgeheven zonder een grondwet te hebben gevormd. In 1997 werd de naam van de SLORC veranderd in de State Peace and Development Council (SPDC). De SPDC kondigde in 2003 een 'roadmap to democracy' aan. Deze wordt echter door westerse landen niet serieus genomen aangezien er geen tijdsplanning is, er geen duidelijke voorwaarden zijn gesteld.  

Grondwet van 2008

Een belangrijk onderdeel van de roadmap to democracy was het opnieuw instellen van de nationale conventie om een grondwet te formuleren. Door middel van een referendum is de grondwet in 2008 goedgekeurd. Volgens cijfers van de SPDC werd de constitutie goedgekeurd door 92,4% van de stemmers. Hoewel de grondwet door de junta word omschreven als een terugkeer naar democratie, ziet de oppositie het vooral als een instrument voor de junta om de macht te behouden. Het is bijvoorbeeld constitutioneel bepaald dat 25% van de zetels van het parlement automatisch naar het leger gaan.  

Verkiezingen van 2010

Een volgende stap in de 'road to democracy' is het houden van verkiezingen . De datum voor deze verkiezingen is vastgesteld op 7 november 2010. Net als bij de rest van het Birmese democatiseringsprocess, is de westerse wereld erg sceptisch over het effect van deze verkiezingen. Het word wederom vooral gezien als een middel voor de junta om haar macht te behouden. Voor meer informatie hierover, zie ons dossier over de verkiezingen in 2010.