Op 30 maart 2011 heeft de militaire junta van Myanmar de macht overgedragen aan een burgerregering. Het is zeer de vraag of deze veranderingen het begin markeren van een werkelijke overgang naar democratie, of alleen `oude wijn in nieuwe zakken’ is. Een van de belangrijkste uitdagingen voor Myanmar is het aanpakken van de grieven van de etnische minderheden en het oplossen van de verschillende, al decennia lopende etnische conflicten.

Download de notitie in PDF

Deze notitie maakt een eerste, voorlopige analyse over de vooruitzichten met betrekking tot de etnische conflicten, twee maanden na het aantreden van de nieuwe regering. Een aantal ontwikkelingen, zoals de eerste zittingen van de wetgevende vergaderingen, de benoeming van permanente commissies en van lokale besturen, maken een dergelijke analyse toch de moeite waard.

Er is vooral gekeken naar twee kerngebieden: ten eerste de samenstelling en het functioneren van de nieuwe bestuursstructuren, vooral de gedecentraliseerde wetgevende en uitvoerende instanties en hun mogelijke invloed op het bestuur van de etnische gebieden; en ten tweede de situatie  rond de staakt het vuren akkoorden, de opstanden en het vooruitzicht op vrede.

Kernpunten

Twee maanden na de installatie van een nieuwe regering in Myanmar, is het nog  te vroeg om te oordelen over de vooruitzichten op verbetering van het bestuur en vrede in etnische gebieden. De eerste tekenen geven enige aanleiding tot optimisme, hoewel het tijd nodig heeft en veel inspanning vergt om 60 jaar van conflicten, grieven en wantrouwen te boven te komen.

De economische en geostrategische realiteiten veranderen snel en zullen een fundamentele invloed uitoefenen – zowel positief als negatief – op de grensgebieden van Myanmar. Maar tenzij etnische groepen meer invloed krijgen  op het (lokale) bestuur en voordelen beginnen te zien van de grootschalige ontwikkelingsprojecten in hun gebieden, zullen breed gedragen vrede en ontwikkeling onbereikbaar blijven.

De nieuwe regionale bestuursstructuren hebben de mogelijkheid om in dit opzicht een positieve bijdrage te leveren, maar het is nog onduidelijk of zij zich snel genoeg kunnen ontwikkelen tot volwaardige representatieve instellingen om de etnische groepen  tevreden te stellen. Er wordt gevochten in Shan Staat en er zijn aanwijzingen dat meer staakt het vuren akkoorden verbroken zouden kunnen worden. Onderhandelingen met gewapende groepen en een betere toekomst voor etnische bevolkingsgroepen die lang gemarginaliseerd zijn, vormen de enige manieren waarop vrede bereikt kan worden.