Ook háár vrijheid maakt Birma niet vrij.
Het land met de duizenden pagodes maakt zich op voor verkiezingen en de vrijlating van ’s werelds bekendste oppositieleider Aung San Suu Kyi.

De vermoeid ogende man met dikke brillenglazen tegenover me is advocaat Nyan Win. Een gesprek is vragen om moeilijkheden, weten we beiden. Al vijftig jaar smoren de Birmese militaire autoriteiten iedere tegenspraak en pottenkijkers zijn in dit gesloten Aziatische land ongewenst. Zeker nu op 7 november verkiezingen worden gehouden, de eerste in twintig jaar. Een week later gevolgd door de mogelijke vrijlating van zijn cliënte, oppositieleider Aung San Suu Kyi. Hij zucht diep. Het zijn zware tijden. Het hete, vochtige Yangon, de voormalige hoofdstad, is de laatste weken een politieke hogedrukpan waar stoom aan alle kanten uitvliegt.

Voorzorgsmaatregelen voor een interview zijn standaard procedures. Mijn hulpje loopt dertig meter voor me uit en stopt, zoals afgesproken, voor een smal trapgat waar ik snel inspring. Advocaat Nyan Win zit klaar en het gesprek begint gemoedelijk. ‘Ik sprak haar vorige week dinsdag nog. Ze is in goede mentale en fysieke gezondheid.’ ‘s Werelds bekendste oppositieleider heeft een contactverbod met de media maar haar advocaat weet wat ze denkt. ’De Lady zegt dat de verkiezingen niet vrij en eerlijk zullen verlopen en daarom heeft ze besloten om onze partij niet in te schrijven.’ De meerderheid van de bevolking steunt Aung San Suu Kyi in deze beslissing, weet hij. Ze zal geen nieuwe stembusgang eisen. ‘We vragen dialoog, dat moet uitmonden in een nationale verzoening tussen de bevolking, de autoriteiten en de gewapende strijders van de etnische volkeren.’

Dan verstoort een sms’je het gesprek. Het hulpje op de uitkijk in de straat waarschuwt: ‘Your ‘friends’ are waiting outside. Don’t go back to your hotel directly’. Een kantoorklerk werpt vanaf het balkon een blik op straat. ‘Inderdaad, er staan spionnen’, zegt hij, ‘Die kan ik misschien ontlopen door snel in een taxi te springen’, suggereer ik. Het ongeordende Birmese verkeer maakt toch iedere achtervolging onmogelijk. Hij schudt zijn hoofd. ‘Eén is met een motor.’ Advocaat Nyan Win vertrekt als eerste en de mannen van de special branch zitten hem direct op de hielen. Ik wacht een half uur tot de hulp op straat seint. ‘It is clear. Get out.’ Maar op straat spurten direct twee mannen me na. Op de hoek hou ik een taxi aan. Net voor de achtervolgers mijn schouder willen vastpakken sla ik het portier dicht en geef een naam van een hotel op waar ik niet verblijf. Pas na driemaal taxi wisselen, een paar blokken tegen het verkeer inlopen en in een restaurant wachten tot het donker, lijkt de kust veilig om terug te gaan naar mijn eigen hotel......

Lees het hele verslag van Arnold Karskens in De Pers